چه کسی فکر میکند که خیابان شاعر پرآوازه شیراز، سعدی، روزگاری نام لختیها را به یدک میکشیده است؛ خیابانی که از دل ویرانههای باغ لاله منشعب شد و همراستای لالهزار قرار گرفت.
در مورد وجه تسمیه این خیابان به «لختیها» در تهران قدیم روایات متعددی وجود دارد. نصرالله حدادی، یار جعفر شهری و مولف کتاب «با من به طهران بیایید» در مورد پیشینه نام این خیابان میگوید: «تا قبل از شکلگیری خیابان سعدی به شکل و شمایل امروزی از آن به نام خیابان «لختیها» یاد میکردند.
![[تصویر: xqg6yrmoln8tbp0ka86.gif]](http://www.pic.tooptarinha.com/images/xqg6yrmoln8tbp0ka86.gif)
سعید نفیسی نیز از جمله مورخانی است که اشاره میکند خیابان سعدی در گذشته تنگتر از امروز بود و به آن خیابان «لختی» میگفتند؛ زیرا در سراسر آن یک دکان نیز قرار نداشت. البته با توجه به سایر اسناد دیگر باید گفت این راسته در اواخر سلطنت قاجاریه و پهلوی، خیابانی خلوت و عاری از سکنه بود و رفت و آمد در آن محل کم صورت میگرفت تا آنجا که در روز روشن در آن خیابان جیببرها آدم را لخت میکردند و از این رو کسی جرات نمیکرد پا داخل این خیابان بگذارد و به آن خیابان لختی میگفتند.
حدادی در مورد اینکه چه شد تا این خیابان از هویت قدیمی و بیسکنهاش خارج و تبدیل به یکی از گذرگاههای شلوغ و از محلات مرکزی پایتخت شد، ادامه میدهد: «جعفر شهری در کتاب خود ذکر میکند با تاسیس کمپانی «سینگر» در این خیابان، نخستین ساختمان جدید در این راسته بنا شد که سبب حرکت و تشویقی برای دیگران شد تا بناهای دیگری در این خیابان برپا شود.
از دیگر ساختمانهای معروف خیابان سعدی، ساختمان خودرو سنگین آمریکایی «دوج» بود که با ورود این شرکت و احداث ساختمانهای خصوصی، این خیابان نام تاریخی «لختیها» را از دست داده و به سعدی تغییر نام میدهد.
برچسب:
نویسنده: استخدام کار